Nieuwsbrief februari 2018

2018

Goedemorgen allemaal,
Vanochtend schreef ik deze nieuwsbrief vanuit mijn bedje. Als je verhuisd naar een derde wereldland, dan kun je verwachten dat het leven er soms heel anders uit zal zien dan wat je in Nederland ooit voor mogelijk had gehouden.

Zo moet ik nu iets zeggen wat ik nooit voor mogelijk had gehouden: ik heb namelijk Tyfus. Ja, klinkt heel eng en het is ook geen pretje, maar hopelijk ben ik na twee weekjes antibiotica weer helemaal genezen.
Een geluk bij een ongeluk is wel dat ik pas echt ziek werd op de dag dat de kinderen weer naar school moesten. Alles was geregeld en klaar voor ze, dus daar hoefde ik me daar gelukkig geen zorgen meer om te maken.

Kamer Brain 2018
Het nieuwe schooljaar
Het nieuwe schooljaar is dus weer begonnen. We hebben dit jaar 5 kinderen in hun laatste jaar van de lagere school. Dit jaar is voor hen erg belangrijk en we kunnen goed zien dat de scholen dit ook vinden. Dit jaar moeten ze van maandag tot zaterdag van 7 uur ‘s morgens tot 6 uur ‘s avonds op school zijn. Het wordt een lang jaar voor ze. Het wordt ook een jaar waarin er beslissingen genomen moeten worden over hun toekomst. Spannend hoor.
Naar de middelbare school
Op zondag 4 februari was het zover. Onze eerste puber gaat naar de middelbare school (boarding school) Na een hele week van voorbereiden was zijn koffer helemaal gepakt. We hadden een hele lijst gekregen van wat hij mee moest nemen: schoolspullen, handdoeken, beddengoed, zwarte schoenen, slippers en laarzen, maar ook snacks, sapjes etc.
Terwijl hij in 9 jaar nooit weg was geweest, was het dan toch tijd om hem weg te brengen. Hij deed in het begin nog heel stoer maar naarmate we dichter bij de school waren, hoe zenuwachtiger hij werd. Hij zat op een gegeven moment helemaal te trillen en zei dat hij malaria had.
Ondanks dat het een moeilijk moment was, was het ook wel fijn. Ik kreeg namelijk zowaar knuffels van deze stoere vent. Hij vond het zo moeilijk maar toonde daarin hoeveel hij van ons houdt.
Dit is heel, heel bijzonder bij een kind met een hechtingstoornis. Wat hij hier eigenlijk mee laat zien is dat er in die 9 jaar tijd toch hechting is ontstaan, en dat het toch geen bodemloze put syndroom was, zoals de jeugdzorg in Nederland hem had gediagnostiseerd toen hij 4/5 jaar oud was.
(Google voor referentie en meer informatie op geen bodem syndroom)
Gelukkig mochten we nog een paar uur bij hem blijven zodat hij een beetje vertrouwd raakte aan zijn omgeving. We hebben zijn bed opgemaakt en zijn uniform uitgezocht. Hij slaapt op een kamer met 5 andere jongens en in zijn gebouw wonen er in totaal 24 jongens. In het midden woont een Amerikaans gezin dat voor de jongens zorgt. Nadat de meesten van zijn huisgenoten er waren, mochten we gaan. Na een dikke knuffel hebben we afscheid genomen.
Gelukkig kennen we een aantal van de huisouders en mensen die op de school werken. Zenon was uitgenodigd om met een aantal van deze mannen te basketballen op woensdag. Leuk vanwege het basketbal, maar ook fijn om hem weer even te zien. Toen hij Zenon vanmorgen zag, zei hij dat het goed met hem gaat en dat hij het naar zijn zin heeft. Hij vroeg ook of ik (Suzan/Mama) er ook was. Toen Zenon zei van niet was hij teleurgesteld en zei dat hij me miste.
Ik kan het wel van de daken schreeuwen. Wat een beloning na zoveel jaren! Wat heeft dit me blij en gelukkig gemaakt.

De instructies lezenHet hok van de schildpad
Zorgboerderij
In één maand tijd hebben we best een aantal zaken die veranderd zijn en dus leuk zijn om aan jullie te melden. Het is de laatste 2 maanden ontzettend heet geweest in Oeganda, het is nu namelijk het droge seizoen en we hebben dan ook al geruime tijd geen regen gehad. Ik merkte dat de kinderen het hier lastig mee hadden, net als iedereen. Ze werken kei hard, en we merkten dat er een lange periode was, vaak na de lunch (rond een uur of 1) tot 3 uur (einde schooltijd), waarin de motivatie en de concentratie een stuk minder zijn. Mogelijk ook omdat we nu met meer kinderen zijn, in totaal 15. Ik heb daarom besloten om de boerderij in plaats van 4 dagen van 08.00-15.00 nu 5 dagen van 08.00 tot 13.00 te openen. Met deze verandering lijkt iedereen wel blij te zijn. Ook geeft het ons als werkers meer tijd om later op de middag het 'grote mensen werk' in alle rust te kunnen doen.
In Oeganda, en zeker bij ons in de omgeving waar de meeste mensen arm zijn, zoeken veel mensen naar een manier om geld te verdienen. Regelmatig komen er mensen langs met de gekste verzoeken, vragen of dingen om te kopen. Dit keer was het een schildpad. De man zette het beestje op tafel en de kinderen waren meteen razend enthousiast. Zeg dan maar eens nee tegen 15 paar kinder-ogen. De kinderen hebben met elkaar bijna zelf het hokje gebouwd, gingen ijverig op zoek naar eten en sindsdien hebben we dus ook nog een schildpad op de boerderij.
We zijn begonnen met het planten voor het nieuwe seizoen. Van een vriendin die op bezoek was hebben we veel nieuwe zaadjes gekregen. Erg leuk om ook eens andere 'meer Nederlandse' dingen uit te kunnen proberen. Zoals rode paprika, zoete mais, bloemkool e.d. We hebben via een sponsor Tjeu Vinken een jaar geleden een kluitjesmaker gekregen. Dit is een handig gereedschap van metaal. Aarde mixen we samen met de kinderen met water en mest. Dan ontstaat er een soort klei. Dit doen we in de kluitjesmaker en zo krijgen we allemaal kleine AH-moestuintjes. In elk gaatje doen we 1 zaadje. Het is leuk werk om met de kinderen te doen en het is ook nog eens erg slim. De kluitjes kunnen we namelijk makkelijk water geven, want er staan er veel op een kleine oppervlakte. En op het moment dat de regen komt kunnen we de kleine plantjes zo in het grote land zetten. Zo lopen we voor op de rest van Oeganda!
Verder zingen de kinderen graag en wil de helft van hen nu bijna dagelijks een optreden geven. Ze staan dan op, de rest luistert en daarna moet er uiteraard geklapt worden. Dat is weer zo'n schattig dingetje waar ze dan allemaal helemaal in opgaan.

Ik zend jullie allemaal wat warmte vanuit hier; als jullie dan in ruil de regen hierheen sturen horen we over een maand van elkaar of het is gelukt!
Lieve groet, Eline + de boerderij crew.
De schildpad van de zorgboerderij

Hartelijk dank voor het lezen van onze nieuwsbrief en uw interesse in en steun voor onze kinderen!
Suzan, Zenon en alle kinderen van Home Sweet Home