Nieuwsbrief juni 2017

Een hele goedendag van de HSH Familie. In Nederland begint langzaam iedereen aan de zomervakantie te denken. Wij willen u nu alvast een hele fijne zomer wensen waarin er mooie herinneringen gemaakt kunnen worden.

Volgende maand vier ik (Suzan) dat ik alweer 12,5 jaar geleden in Oeganda aankwam. Een jubileum om te vieren. Ondanks dat het niet altijd even makkelijk is om je leven op een ander continent op te bouwen, voel ik me gezegend.! Ik kan me geen leven bedenken zonder de liefde die ik van al onze kinderen krijg.

Stichting Home Sweet Home is alweer 9 jaar actief. Ik kan me die tijd nog goed herinneren. Een tijd waarin mijn droom werkelijkheid werd. Ik denk dat je voordat je kinderen krijgt nooit echt beseft hoeveel tijd opvoeden kost en hoe moeilijk het eigenlijk is.

Mijn werk in Oeganda begon met de zorg voor onze kinderen en dit is nog steeds mijn belangrijkste taak. Al 8,5 jaar noemen heel veel kinderen mij Mama. Dit is een hele bijzondere titel en een titel waar ik ook ontzettend trots op ben.  Ondanks dat veel mensen weten dat het ouderschap niet altijd makkelijk is houdt bijna iedereen het vol. Dit komt omdat je als ouder een onvoorwaardelijke liefde krijgt voor je kinderen. Net als alle andere moeders zou ik voor al mijn kinderen in het vuur springen.

Vanaf het begin heb ik tegen mezelf en de kinderen gezegd dat ik ze nooit meer in de steek zou laten en dat ze vanaf nu veilig zouden zijn.  Ze dragen allemaal hun geschiedenis met zich mee en het belangrijkste dat je voor je kinderen wilt is dat ze zich nooit meer zo verlaten voelen.
Wat hou ik veel van al onze kanjers. 
Groepsfoto 

Over de jaren heen is er heel veel gebeurd bij HSH. HSH is in allerlei opzichten gegroeid. Het werk buiten de kinderen werd meer en meer en het werd een gevecht om genoeg tijd te hebben voor de kinderen. Ik denk dat elke werkende ouder wel weet wat ik bedoel.  Je blijft alle balletjes maar hooghouden totdat er gewoon te veel balletjes zijn en je er een paar moet laten vallen.

Omdat de kinderen het belangrijkste zijn heb ik dat balletje altijd het hoogste gehouden en moesten een aantal zakelijke balletjes het ontgelden.

We hebben als stichting (Met veel hulp van ons Nederlands bestuur) naar oplossingen gezocht. Een Nederlandse organisatie begreep gelukkig de nood die we hadden. Deze organisatie geeft ons nu de financiële middelen om voor de komende jaren een parttime manager aan te nemen. Deze manager is inmiddels aangenomen en heeft al vele zakelijke verantwoordelijkheden van ons overgenomen. Deze vrouw doet bijvoorbeeld de financiële papieren, is in contact met de belastingdienst en zorgt voor de AOW-betalingen van onze werkers.

Ze pakt langzaam maar zeker alle balletjes die gevallen waren op. We zijn echt heel erg blij met deze hulp.

De tweede persoon kwam voor ons uit de hemel vallen. Eline Verhaar kwam als een vrijwilliger voor de zorgboerderij en heeft toen besloten om dit project van HSH over te nemen. Ze is nu de manager van de zorgboerderij. De zorgboerderij is nog steeds een project van HSH Uganda maar valt nu dus onder de complete supervisie van Eline. Een waar Gods geschenk en een antwoord op onze gebeden.

Wat zijn we blij met de hulp die we nu krijgen.  Veel handen maken licht werk. Deze uitdrukking is echt waar. We hebben nu de tijd om alles heel goed te doen om alles en iedereen de aandacht te geven die ze verdienen.

Al met al heeft HSH Uganda de laatste 9 jaar aan de wortels gewerkt. Nu dat alle wortels heel sterk zijn gemaakt kan de boom steeds meer vruchten krijgen en helemaal in bloei komen te staan. Wat kijken we uit naar de mooie toekomst voor HSH Uganda!

De kinderen
Intussen wonen de kinderen alweer 8,5 jaar bij ons. Het is nu de tijd dat we ook de vruchten van onze opvoeding gaan zien.  Wat zijn we trots op onze kinderen en wat hebben onze kinderen een veerkracht.  Ze zijn hun achterstanden die ze in hun eerste levensjaren hadden gekregen aan het inhalen, ze benutten hun nieuwe mogelijkheden en ze ontwikkelen zich op lichamelijk, cognitief en sociaal gebied.

Al onze kinderen hebben een trauma opgelopen toen ze jong waren en ze hebben daar allemaal een litteken aan overgehouden. Sommige littekens zijn groot en andere klein. Soms sluit de wond en ontstaat er een mooi litteken. Bij sommige kinderen is het moeilijker en duurt het langer voordat de wond mooi kan sluiten. De littekens blijven er helaas wel altijd.

Onze opvoeding is vanaf het begin gebaseerd op de kinderen en wat ze al meegemaakt hadden.  We hebben heel veel gelezen over de uiting van deze trauma`s en over de veilige hechting die onze kinderen niet hebben gehad.

Vanaf de eerste dag bieden wij een warme maar erg duidelijke structuur aan. Bij een duidelijke structuur horen afspraken en regels, waarvan iedereen op de hoogte is en zo hebben wij altijd grenzen gesteld.


In de meeste gevallen proberen wij zo veel mogelijk de Oegandese cultuur te volgen omdat onze kinderen natuurlijk Oegandees zijn maar ook omdat ze hier opgroeien en hier later ook hun eigen leven moeten inrichten.

Op sommige vlakken voelden wij toch dat de Nederlandse structuur, discipline en normen en waarden beter bij ons pasten omdat wij getraumatiseerde kinderen opvoeden. Zo hebben onze kinderen een hele duidelijke (en vroege) bedtijd, eten wij altijd samen, hebben wij andere straffen en doen we veel als gezin samen.

Andere normen en waarden hebben we juist weer uit de Oegandese cultuur gehaald. Zo moeten onze kinderen bijdragen aan het huishouden, hun eigen kleren wassen zodra ze oud genoeg zijn, water halen etc.

Ik ben als moeder altijd erg streng geweest. Dit is vanaf het begin bewust geweest. De kinderen wisten zo altijd waar ze van op aan konden.  Dit was in het begin heel hard nodig omdat het niet makkelijk is om kinderen op te voeden die alle jaren voor dat ze bij je kwamen helemaal geen opvoeding hebben gehad.

Een ander middel dat we altijd benut hebben, zijn boeken. Op het moment gaan we met ze door het boek “ The 6 most important decisions you will ever make” A Guide for Teens.  We hebben andere boeken gevolgd over seksualiteit, HIV en gevoelens. We hopen onze kinderen zo nog beter voor te bereiden op alle belangrijke beslissingen die op hun pad komen.

Het belangrijkste boek voor ons is de bijbel. Onze kinderen groeien op in de kerk en hebben hun grootste steun in Jezus Christus en onze lieve Vader, God.

Nu komen de vruchten van al dat harde werk. Wat zijn we trots op onze kinderen. Het is heerlijk om onze kinderen te zien groeien en zich te zien ontwikkelen.  Het is heerlijk om tijdens het diner herinneringen op te halen en te merken dat vele slechte herinneringen overschreven worden met goede.

We kijken uit naar de vele goede jaren die we nog samen te gaan hebben. We hebben goede hoop voor de toekomst en we kijken uit naar de nog grotere Kerstmissen die we dan met al onze kinderen en kleinkinderen gaan hebben.

In deze nieuwsbrief wil ik ook u nogmaals bedanken. Bedankt voor de steun die we vanaf het begin ervaren hebben. Het bracht ons door de moeilijkere tijden. De kinderen zijn zich ook bewust hoeveel u voor hen doet en voelen de band. Sommige van u staan al bijna 9 jaar voor ons paraat en zonder u kunnen we dit allemaal niet doen. Bedankt!!!

Met lieve groet,
Suzan Otim – den Hertog.

Hieronder nog een aantal updates.  Als u vaker updates wil krijgen dan kunt u zich ook aanmelden op de HSH Uganda Facebookpagina.

De nieuwe website
Van een aantal sponsoren heb ik de vraag gekregen waarom we de persoonlijke foto`s en de verhalen van de kinderen van de website hebben gehaald.  We voelden ons al lange tijd niet meer gemakkelijk bij alle informatie die openlijk over onze kinderen op het internet stond. Nu dat de kinderen ouder worden en een nieuw leven willen opbouwen is het niet fijn als iedereen al alles van je verleden weet. Zeker niet informatie die gevoelig ligt en de kinderen kwetsbaar kan maken. Daarnaast is er al jaren discussie in de maatschappij over goede zorg voor o.a. weeskinderen in ontwikkelingslanden. Better Care Network is een organisatie die door samenwerking de zorg van kinderen in ontwikkelingslanden wil verbeteren. (zie ook: https://www.bettercarenetwork.nl) Wij onderschrijven de richtlijnen die zij hanteren en ideeën die zij hebben over goede zorg voor weeskinderen. Zo willen wij geen vrijwilligers laten werken met onze weeskinderen vanwege de hechtingsproblemen die er zijn. Een andere belangrijke richtlijn is het beschermen van de privacy van onze kinderen. We hebben dus besloten de kinderen niet meer met foto, naam en privégegevens op de website te plaatsen. In de nieuwsbrieven zal u nog wel steeds persoonlijke informatie kunnen lezen over de kinderen, zodat u toch op de hoogte blijft. Dit kan omdat deze nieuwsbrieven naar persoonlijke adressen gaan van mensen die bij HSH betrokken zijn. Op Facebook en op onze internetpagina zal u meer algemene informatie vinden.


Pakketjes
De pakketjes komen weer aan. Joepie! Mercy heeft weer een geweldig pakket ontvangen van haar sponsor en gaat nu door het leven met prachtige roze crocs.

De pakketjes zijn elke keer weer een feest en ook de reden waardoor we de verjaardagen van de kinderen ook echt kunnen vieren.  Wij vinden dat alle verjaardagen van onze kinderen gevierd moeten worden omdat we blij zijn dat ze er zijn. Deze pakketjes tonen aan onze kinderen dat er meer mensen dan alleen wij om hun geven.  Bedankt, bedankt, bedankt!!!!

De volgende verjaardagen zijn van Michael en Kawa. (Eind juni en half Augustus)

Michael
Francis
Als u onze Facebook pagina volgt heeft u al gehoord over Francis. Nu Betty het ontzettend goed doet is het met name Francis die onze hulp nodig heeft. Francis is geboren met een aantal lichamelijke afwijkingen waardoor zijn gewrichten aan elkaar en anders groeien. Hij is op dit moment 6 maanden oud en was erg ondervoed. Hij had niet de kracht om te zuigen en het probleem is dan dat babymelk hier veel te duur is voor de meeste gezinnen.

Met uw hulp kunnen we nu al twee maanden babyvoeding kopen en sterkt hij aan. Nu dat hij wat sterker is kan hij naar een speciaal ziekenhuis om te kijken of ze daar iets voor hem kunnen doen. Dit ziekenhuis is hier een paar uur rijden vandaan. Hij heeft een afspraak voor volgende week vrijdag.

Onze fysio ziet hem drie keer per week.


De vraag van de sponsoren
Wat eten jullie elke dag?

Omdat wij een meer Nederlands schema hebben qua eettijden eten we drie keer per dag en voor hier heel vroeg.  Ontbijt is om 6 uur. (om kwart over zes gaan ze naar school), lunch is om half 1 en het avondeten is om 18.00 uur.

In de ochtend eten we pap. Meestal is dit maismeelpap.  Op school krijgen ze deze pap dan weer rond 9 uur maar omdat onze kinderen een eindje naar school moeten lopen willen we niet dat ze met lege maag vertrekken.

Tussen de middag eten de kinderen op school en hier thuis Poscho (Maïsmeel prutje) en bruine bonen saus. In deze bruine bonen saus zitten ook verschillende groenten.

In de avond eten we eigenlijk een beetje waar mama die week zin in heeft. ;)

We moeten natuurlijk heel erg uitkijken met de prijs en daarom eten we vooral vegetarisch en hetgeen dat hier goedkoop te verkrijgen is. Over de jaren heen hebben we een beetje een vast lijstje van wat we kunnen eten.

Hier komt ons lijstje:
Ananas rijst met witte kool, hutspot, zoete aardappel met pindasaus, rijst met soja bonen,  eten van het dorp (vooral gefrituurde etenswaarden) met soep,  soort van gevulde loempia`s, rijst met groenten en ei,  cassave met bruine bonen,  aardappelen met aubergine en spinazie, pannenkoeken.

Op bijzondere dagen eten we wel eens friet met worstjes, rijst met vlees, tortilla gevuld met sla en groenten etc.
        
VoedselMeloenen

Zorgboerderij

De Zorgboerderij
Hoera, we zijn weer echt begonnen. Eline is terug en bijna alle kinderen komen weer vier dagen in de week naar de zorgboerderij. Het was een fijn weerzien na de vakantie en de kinderen begroetten elkaar al juichend. Duidelijk is dat ze erg blij zijn om weer samen te zijn. Onlangs waren er goede, dikke sokken gesponsord voor in de laarzen en de uitreiking hiervan was een feest. Vol trots trokken alle kinderen hun sokken aan en als prinsen en prinsessen liepen ze over de boerderij. Onze dag bestaat nu uit: Aankomst met ontbijt, een warme dikke pap. Daarna kleden alle kinderen zich om in een overall en laarzen en daarna bespreken we de dag door.
Na het ontbijt poetsen we onze tanden en daarna starten we met het schoonmaken van alle hokken. Elke morgen mogen de kinderen om de beurt kiezen welk dier of welke hokken ze vandaag schoon willen maken en met wie. Je ziet wel dat ze allemaal een beetje hun favoriet hebben. Tijdens het schoonmaken worden de kinderen aangestuurd door mij (Eline) & uncle Steven (boer). Maar het grootste gedeelte doen ze zelf en de complimenten worden gretig ontvangen. Tussendoor hebben ze geregeld water nodig uit de watertanks op het terrein, dat we oppompen met een soort crosstrainer. Dit is zo een leuke activiteit en vaak is het bijna ruzie om wie er mag pompen. Na het schoonmaken houden we pauze, zingen we liedjes, drinken we water en soms lees ik een boek voor. Ook bespreken we wat er verder nog gebeuren moet. Vaak na de pauze gaan we naar buiten voor een wandeling waar we tegelijkertijd konijnenvoer verzamelen. Onderling is er een goede strijd gaande wie de het meeste verzameld, het hardste schoonmaakt en het zwaarste kan tillen. Leuk om te zien. Ook werken we in de ochtend meestal op de tuin. We wieden onkruid, geven de gewassen water en tussendoor proberen we de kinderen te leren over de groei van de planten en alles wat erbij komt kijken. Vorige week hebben we samen met de kinderen voor iedereen een klein moestuintje aangelegd en broccoli gezaaid. Nu gaan we dus elke dag naar hun eigen moestuintje, verzorgen ze hun eigen gewas en kunnen ze alle stappen van de groei goed bestuderen. Rond 12 uur hebben we lunch en nadat wij gegeten hebben is het tijd voor de dieren om te eten. Ook hierbij ondersteunen alle kinderen. Hierna doen we school. Dit kan zijn in de vorm van tellen/schrijven of soms maken we een tekening over iets van de boerderij of iets wat we die dag hebben gezien of gedaan. Hierna wassen alle kinderen hun eigen overall en laarzen en zwaaien we elkaar uit. De komende weken wil ik doelen voor elk kind persoonlijk gaan maken om zo gericht te kunnen werken aan de ontwikkeling. Ook wil ik werken aan de samenwerking en de onderlinge omgang. Want door hun handicaps hebben sommige kinderen een ingewikkelde persoonlijkheid die weleens botsen met elkaar. Maar over het algemeen hebben we het erg gezellig samen & leren de kinderen sneller dan verwacht door de activiteiten op de boerderij.  
Gieter.9Groententuin
Groet, Eline

Hartelijk dank voor het lezen van deze nieuwsbrief en uw interesse in en steun aan onze kinderen!
Suzan, Zenon en alle kinderen van Home Sweet Home.